maxixatzen.eus

Ez dakit

Erabiltzailearen aurpegia   Iritzia

«Hemen bezela inun ez dek bizitzen!». Horixe esan zidan batek baino gehiagok atzerrira bizitzera nindoala esan nienean. Eta, hara non, hori esaten zidatenak ez ziren hain zuzen zazpi kontinenteetan hara eta hona ibilitakoak, Aizpurutxotik pare bat aldiz justu-justu pasatutakoak baizik.

Gizakiongan arlo guztietan maizegi sumatzen dudan jokabidearen adibide bat besterik ez da. Ez jakin eta ziurtatu. Gainera, paradoxikoki, zenbat eta gutxiago jakin, orduan eta konbentzituagoa izaten da norberaren sineskera.

Azken finean, norberak usaindu, ikusi, entzun, ukitu dituen gauzen gain soilik esan dezake nolabaiteko jakintza duela. Beste guztiak zalantzaren etiketa izan beharko luke lagun, zeharkako informazio iturrietatik etorria izaki. Baina ez, zalantzan jarri beharrean eta «ez dakit» esan beharrean, sinesgarritasuna ematen diogu, gure morbo, interes edo auskalo zeren arabera.

Eskala txikian, hau da, herri mailan, txutxu-mutxuak dira zeharkako informazio iturri nagusi. «Omen huan», «omen zaukek» eta «omen dek». Hemen, gainera, gauza kurioso bat gertatzen da: beti albiste txarrak direla. «Kantzerra omen zaukek» eta «separau ein omen dituk» dira albisteen izarrak.

Eskala ertainean, hau da, eskualde, probintzia, estatu, komunitate eta abarretan, komunikabideak, sare sozialak eta abar ditugu. Denok dakigu denek inpartzialetik gutxi dutela, baina egon lasai, gure inkontzientea arduratuko da fidagarritasuna emateaz.

Eta, azkenik, eskala handia dugu, zenbaterainoko eskala duen ere ez dakigun unibertso hori. Hor, gure ezjakintasun maila desproportzionala da. Baina mugagabeko ezjakintasun horri erantzuteko sortu ziren erlijioak. Eta hemen arazoa fededunek euren sinesmena egiatzat hartzea izan ohi da.

Zergatik kostatzen zaigu «ez dakit» esatea?

Bere burua jakituntzat duenaren bidea labur geratu ohi da, beste biderik arakatzeko beharrik ere sentitzen ez duelako. Ezjakintasunaren kontzientzia dutenek, aldiz, ikuspegi irekiago bat azaldu ohi dute. Bide onena zein den ez dakitenez, berauek ezagutu eta aztertzeko joera dute. Kuriositateak bultzatutako bideetan barna, bidezidor gehiago eta gehiago ager daitezke. Eta bidea eginez konturatzen dira Sokratesek zioena egia dela: zenbat eta gehiago jakin, ezer ez dakizula jabetzen zarela. Dakizun gauza bakarra ezer ez dakizula dela. Greziako pertsonarik jakintsuena kontsideratzen omen zen, besteekin alderatuz bere ezjakintasunaz jabetzen zelako soilik.

Horregatik, gero eta gehiago atsegin dut «ez dakit» esaten duen jendea. «Ez dakit» horrek, hasteko, umildadearen bertutea ematen diolako dioenari. Eta umildadeak bidelagun onak dakartzalakoan nago. Pentsaera irekia, jakin-mina, sosegua. Bai, sosegua diot, zeren ezjakintasunaren jabe izateak nolabaiteko lasaitasuna ematen baitu, beste aldarte bat.

Behin musikako irakasle batek esan zidan:«Ona naizela uste dudan bakoitzean Espainian zehar joaten naiz umiltasun sendaketa bila. Eta otzan-otzan bueltatzen naiz». Futbol entrenatzaile batek ere honako hau esan omen zuen beste taldeko entrenatzaileak prentsaurrekoan bere taldea askoz hobea zela adierazi zuenean: «Denok uste dugu munduko emazterik ederrena dugula, ogia erostera ateratzen garen arte».

«Gizateriaren arazo handiena, tentelak guztiaz ziur eta adimentsuak zalantzaz beteak daudela da», Bertrand Russell.

Erantzunak

Erantzuna | #1

Oso ona, Iñi! Arrazoi osue daukek.

Orain dela urte batzuk 18 urteko gazte bat ingelerari buruz gaizki esaka entzun nuen, zaila zela eta ez zitzaiola buruan sartzen. Eta borobiltzeko zera bota zuen: "Inglesa zertako! Etzeukeau inglesan berrik". Nik esan nion, ez zekiela etorkizunean non lan egin beharko zuen edo non bizitzea tokatuko zitzaion. Hizkuntzak jakitea komeni zela etorkizunean Euskaditik kanpora irten beharra izaten bazuen ere.

Orduan berak niri ere horixe esan zidan: "Hemen bezela eztek iñun bizitzen". Hura ere 18 urterekin ez zen bost kontinenteetan barrena asko ibilitakoa izango.

Dena den, esaldia hitzez hitz hartu ezkero, egia ere bada. Inon ez da hemen bezala bizitzen. Izan ere, toki bakoitzean ezberdin bizitzen bait da. Duela urte batzuk donostiar bat ezagutu nuen Alemanian. Hamabi urte zeramatzan han bizitzen eta oso gustora zegoen bertan. Donostiara etortzen omen zen tarteka senideak eta lagunak ikustera baina bizitzeko nahiago zuela han bizi. Bizimodua hobea omen da han. Era berean mintzo ziren Australian ezagutu nituen Elgoibarko senar-emazte batzuk. Haiek hogeitaka urte zeramatzaten Australian. Elgoibarren lanik ez eta beharrak eraginda joan omen ziren lurraren beste aldera. Hasierako urteak gogorrak izan ziren arren, orain ez dute handik alde egin nahi. Hango bizimodua ez omen dute hemengoarekin aldatuko.

Ba, bai. Egia da. Hemen bezala ez da inon bizitzen. Eta zenbait tokitan hemen baino hobeto gainera.

Erantzun

Erantzuteko, izena emanda egon behar duzu. Sartu komunitatera!

»» Alta eman edo pasahitza berreskuratu


Twitter ikonoa Facebook ikonoa